Dag 23:( Maandag 8/8 en dinsdag 9/8 Fort Lauderdale - Maasbree

De laatste uurtjes hier. Ook het ontbijt ging niet vlekkeloos. Jack en ik (de kinderen lagen nog in bed) stapten om 7 am nietsvermoedend de ontbijtzaal in, werd ons ten eerste verboden om iets mee naar de kamer te nemen, ten tweede werden we teruggestuurd. We moesten eerst een ticket hebben. Wij naar de lobby, bleek het ontbijt $5 pp te kosten. We hebben toen dus voor ons tweeën betaald en ons helemaal klem gegeten. Gelukkig had ik een plastic zak bij me. Deze hebben we volgestopt met muffins en plakken cake en meegesmokkeld naar de kamer. Om 8 am lagen Demi, Nomi en ik al aan the pool. Deze was hier trouwens wel mooi!

Om 10 uur zijn we de koffers gaan dichtproppen en een half uur vertrokken we naar Miami Airport. Voordat we ons op het vliegveld lieten insluiten, hebben we eerst nog een laatste McFlurry/McShake/Smoothy (en de kinderen een hamburger) verorberd. Toen de auto ingeleverd (dag half gescheurde trouwe koelbox...!!!) en ingecheckt. Nog 1 keer als een kleuter netjes in de rij, schoenen uit bij de handbagage controle en naar de commanderende beambten luisteren. Bij de gates was een Pizzahut. Hier hebben we 2 bekers drinken gekocht en die een uur lang gerefilld. Toen was het wachten geblazen tot we in mochten stappen. Helaas was er een dreigende staking van de luchtverkeersleiding in Duitsland en hierdoor hadden we 2 uur vertraging. Van gif hebben en we elk een minipizza gegeten. Om 6 pm (Miami tijd), 2,5 uur later, eindelijk opgestegen. De piloot sprak over een loterij, want we wisten niet waar we zouden landen. Mocht de staking doorgaan, dan zou het Maastricht worden. Zo niet, dan gewoon in Dusseldorf. Onderweg kregen we een warme maaltijd (wij kozen pasta met tomatensaus) en later een ontbijt (met droge Amerikaanse broodjes). We hebben de nodige uurtjes geslapen. Dat lukte redelijk, dankzij het aangeboden verwenpakket met kussentje, deken, oogkapjes, oordopjes en warme sokken.

Gelukkig landden we uiteindelijk in Dusseldorf. Auto ophalen en om 11 am (Maasbreese tijd) waren we thuis.

Even wennen in Nederland:

• Een wc bril die aan de voorkant dicht is
• Voetgangerslicht dat niet aangeeft hoeveel seconden je nog hebt om door te lopen, bovendien is het groen en niet wit.
• Verkeerslichten die voor de kruising hangen
• 1 glas drinken in het restaurant. Als je meer wil, moet je opnieuw betalen
• De autodeuren en achterklep met de hand open en dicht doen
• Brrrrr, het koude weer
• Geen Taco Bell (wie weet, ooit...)

Wat we niet missen:

• De overdreven waarschuwingen, regeltjes en voorzichtigheid
• De dure boodschappen
• Elke dag de koffers pakken
• Water drinken uit flessen
• Dat je nooit precies weet wat iets kost, omdat er nog tax bij komt

Dag 22: zondag 7 augustus West Palm Beach – Fort Lauderdale

Vannacht hebben we heel veilig geslapen. Gisteren toen we aankwamen, hing er al een groot spandoek ‘Welcome Watchtower Convention’. Er zaten dus allemaal Jehova’s getuigen in het motel. Vanmorgen zijn Jack en ik gaan ontbijten. Er waren allemaal vrouwen in bloemetjesjurken en kinderen in 3-delig kostuum. .. Voor onze kinderen hebben we wafels gebakken en mee naar de kamer genomen. Om 9.30 am waren we al klaar om te vertrekken. Vandaag wilden we naar Fort Lauderdale. We zijn weer over de A1A kustweg gereden en hebben ons de hele route vergaapt aan de enorme huizen. Wat zeg ik? Complete gebouwencomplexen waren het. Echt niet te geloven dat er zoveel rijke mensen in dit land wonen. Twee uur later waren we in Fort Lauderdale. Eerst een slaapplaats geregeld. We hebben ingecheckt in Ramada Inn. We wilden nog een nachtje op chique. Het kostte maar $58, dus dat viel mee. We konden nog niet de kamer in, dus eerst maar de stad in. Wat hebben we moeten zoeken naar de waterrijke buurt, wat Fort Lauderdale de naam ‘Venetie van Amerika’ geeft. Bleek dat we er al een tijdje doorheen aan het rijden waren. Het was alleen niet als zodanig herkenbaar. Die naam slaat nou werkelijk nergens op. Ik ben nooit in Venetië geweest, maar dat kan er nooit zo uitzien. Hele brede waterwegen met gewone straten erlangs. Bruggen? Laat me niet lachen. In onze Lonely Planet stond dat we de stad het beste vanaf het water konden bekijken, dus zijn we met de watertaxi gegaan. Het was even zoeken, maar uiteindelijk hebben we toch een opstapplaats kunnen vinden. De auto geparkeerd voor 3 uur, dat moest toch genoeg zijn? Er kwam al vrij snel een watertaxi.

We stapten in en vroegen hoe lang een totale route duurt. Blijkt het 3 uur te duren. En dat zonder te plassen? Oeps. We mochten onderweg wel uitstappen, maar dan waren we te laat terug bij de auto. Gelukkig was er nog een alternatief. Bij een van de punten zijn we uitgestapt en konden we een andere watertaxi terug nemen die 10 minuten later kwam. Er zou toch niet zoveel meer te zien zijn. Scheelde ons 3 kwartier en we konden even plassen (in een superchique hotel). Op het andere bootje was het ook nog eens leuker, want we kregen uitleg over de huizen die we langs de route zagen. Wie de eigenaren waren en wat ze kostten etc. Ook hier weer van die miljoenenvilla’s.
We waren net op tijd terug bij de auto en zijn langs de mooie boulevard van Fort Lauderdale gereden. We hadden geen behoefte om uit te stappen, want er scheen al de hele dag geen zon. Via McDonald’s (McFlurry, McShake, sundae) naar onze Inn gereden. Dit hadden we ons toch wel wat chiquer voorgesteld. Wat een tegenvaller. Nog niet eens een koelkast op de kamer en van die vieze pluisdekens op het bed. Er was een storing aan het sleutelkaartsysteem, dus als we onze kamer in moesten, moest er telkens iemand van het personeel de deur voor ons open gaan doen. Dan maar gaan zwemmen en fitnessen in de nieuwe fitnessruimte. Ook al een lachertje. Tot overmaat van ramp begon het ook nog te regenen. De parasols waren zo versleten, dat je hier niet droog onder kon zitten. De zwembadhanddoeken waren op, dus weer (met iemand van het personeel) naar onze kamer en de douchehanddoeken gepakt. Ondanks alle ‘ellende’ hebben we toch nog gezellig gezwommen. Op de kamer hebben we ons gedoucht. Alleen Jack kon inloggen op internet, Demi en de laptop niet. Bij navraag bleek dat we voor elk apparaat een aparte inlog nodig hadden. Toen ben ik met Nomi en Tico naar beneden gegaan, waar 2 computers stonden zodat zij konden internetten en ik met mijn laptop erbij kon gaan zitten. Leuk toch? Niet dus. Nu had ik eindelijk internet op de laptop, werkte internet niet op deze 2 computers.

Voor het laatste avondmaal konden we het niet eens worden over het menu. Dus zijn Jack en Tico naar de Pizzahut gegaan en de dames en ik verderop in de straat naar Taco Bell. Toen zijn we de heren weer gaan ophalen en terug naar het hotel gereden. Ik las trouwens net op internet dat er petities zijn te tekenen om Taco Bell naar Nederland te krijgen, bijv. www.petitionspot.com/petitions/eurotacobellnow. Ik ga snel tekenen!

Dag 21: Zaterdag 6 augustus Cocoa Beach – West Palm Beach

Met nog 2 dagen te gaan werd het tijd om eens langzaam richting Miami af te zakken. Vanmorgen dus maar weer ons boeltje gepakt, uitgecheckt en ontbijt gaan kopen bij de Publix. De kinderen muffins en chocolademousse en wij boterhammen en yoghurt. Met een goed gevulde koelbox gingen we zuidwaarts over de A1A. Deze route ging helemaal langs de kust. Eerst kwamen we langs een water en wat zagen we? Ja hoor, alweer een stel dolfijnen. We worden er toch altijd weer vrolijk van als we ze zien. Verder kwamen we langs veel golfbanen en grote luxe flatgebouwen en huizen. Er stonden zelfs verkeersborden die waarschuwden voor overstekende golfkarretjes.

Helemaal over deze weg naar West Palm Beach duurde op een gegeven moment toch net iets te lang, dus hebben we de laatste 20 mijl over de I95 gereden. Om 2.20 pm kwamen we in West Palm Beach aan.
Hier wilden we naar La Quinta Inn. We hadden weer behoefte aan een motel met een koelkast en ontbijt (hadden we in Motel 6 niet). Maar La Quinta Inn zag er niet aantrekkelijk uit, zonder balkons en met een heel klein zwembadje, dat we hier niet wilden zitten. Dus een stukje verder gereden naar Best Western Inn. Dat was wel 20 dollar duurder, maar daar ging weer 10 dollar vanaf, omdat we lid zijn van de ANWB!? Het was een prachtig motel, met een mooi zwembad en een groot liggedeelte eromheen.

Eerst hebben we natuurlijk een frisse duik genomen in het warme zwembad. Na een uur of 2 hebben we ons gedoucht en hebben we sightseeing gedaan. Eerst in Palm Beach. Hier wonen veel miljnairs, ook Rod Stewart heeft hier een huis. Het op één na duurste huis van de wereld staat hier ook. Dat is van Donald Trump. We hadden zijn adres, maar hij was helaas niet thuis. Dus dan maar geen koffie drinken bij Donald. Foto’s maken van het huis ging ook al niet, want het lag achter een hekwerk en een dikke laag struiken. Langs de kustweg lagen nog wel meer aardige optrekjes. Er was ook een winkelstraat die veel weg had van Rodeo Drive in Beverly Hills (of de PC Hooftstraat…), met allemaal van die superdure merkwinkels waar het personeel de hele dag zit te wachten op een klant. Palm Beach hadden we snel gezien, het is niet zo groot en toen zijn we naar West Palm Beach gereden. The place to be hier is CityPlace met winkeltjes en restaurantjes en een plein met live muziek. Helaas geen fastfood restaurants hier voor ons. Het enige restaurant wat binnen ons budget paste was Cheeburger Cheeburger. Hier hebben we heerlijke hamburgers met friet gegeten. Je kon er zoveel toppings op kiezen als je wou. Hmmmmmmmmmmmm.  Het drinken kregen we in een soort van jampot.
Daarna hebben nog even van de live muziek genoten en rare mensen (kinderen van een jaar of 3-4 met een kostuumpje aan, een dansende oma) gespot en toen zijn we weer naar het motel gegaan. Hier hebben we bij het zwembad zitten spellen. Het weer hier zullen we thuis ontzettend gaan missen. Het is hier zo lekker warm. Als je uit een winkel of restaurant komt is het net of ze buiten de verwarming aan hebben gezet. We lezen dat het in Nederland 20 graden is, dat is een temperatuur die we hier ’s nachts nog niet eens hebben. Buiten niet, maar ook binnen hebben we de airco warmer staan. Om 10.30 pm zijn we gaan slapen.

Dag 20: Vrijdag 5/8 Cocoa Beach

Vanmorgen maar weer eens rustig aan gedaan. De kinderen willen niet elke morgen worden opgejaagd. Jack en ik hebben ondertussen alvast op het balkon boterhammen gegeten met gratis koffie (getver, echt een rare smaak). Ontbijt op bed voor de kinderen: koude pizza en breadsticks van gisteren met het gebruikelijk toetje. Om 10 uur zijn we naar het strand gereden. We wilden in de buurt van de pier zijn, zodat we de raketlancering konden zien. Bij een ‘gym’ op een klein afstandje lopen van het strand, konden we gratis parkeren. We hebben ons gesetteld onder de pier, zo hadden we ook nog eens gratis schaduw. De zee was heerlijk, niet te warm en niet te koud. Het strand was rul, maar niet zo schoon. Er lagen vooral veel peuken op. Cocoa beach staat bekend om zijn surfers en er werd wat afgesurft hier. De ene na de andere beachboy en –girl liep hier met zijn of haar surfplankje de zee in. Om 11.15 am stonden er al diverse mensen richting Kennedy Space Center te kijken op het strand en op de pier. En er kwamen er steeds meer bij. Op een gegeven moment waren alle strandbedjes leeg. Haha. De raketlancering stond gepland om 11.34 am. Ik heb nog nooit zoveel mensen bijna een uur naar niks zien staan kijken. Er was een ‘window’ tot 12.30 uur. Als hij dan nog niet de lucht in was, zou het worden uitgesteld tot een andere dag. Maar net voordat de tijd verstreken was, ging hij plotseling af. Echt super om mee te maken dit. Een raket met zo’n vuurbal erachter en daarachter een hele baan rook. Wat zag dit mooi uit!

En wat hadden wij geluk dat we hier waren om dit te mogen zien, gewoon vanaf het strand. Inmiddels hadden we dorst gekregen en zijn we eerst de pier opgelopen. Een hele leuke, oude pier met een paar winkeltjes en leuke barretjes. We vonden het drinken hier te duur en zijn de pier weer afgegaan en hebben in een winkeltje flesjes fris gekocht. Deze hebben we op het strand opgedronken, onder het genot van een zak chips. Hier hebben we nog de nodige uurtjes vertoefd. Om een uur of 3 pm hadden we wel genoeg zand en zeewater gehapt en zijn we vertrokken. Eenmaal op de weg richting noorden, was  ineens de weg afgezet en stonden er politieauto’s en televisiebusjes en camera’s. Er was een pand helemaal afgeplakt, dus hier was iets spannends gebeurd. ’s Avonds zagen we op internet dat er hier een man was doodgeschoten door de politie. Hij was in verwarde toestand met een pistool een bedrijfspandje binnengestormd en had gedreigd met zijn wapen. De mensen hadden 911 gebeld en de politiemannen hebben de 71 jarige gepensioneerde tandarts doodgeschoten. En dit allemaal bij ons in de straat. Ieuw.

We hadden wel weer eens behoefte aan wat natuurschoon, dus zijn we naar Merrit Island National Wildlife Refuge gereden. De route ging weer over de brug waar we gisteren zoveel dolfijnen zagen. Hier zagen we er maar 2. Wel zagen we ergens anders 2 schildpadden.  Onderweg een korte stop voor een McShake/ McFlurry/McFrappé. Om 4.31 pm waren we bij het Visitor Center. Echter dit was maar tot 4.30 pm open. Er stond nog een medewerker buiten en die zei tegen ons ‘it’s closed’, stapte snel zijn auto in en reed weg. Over klantvriendelijkheid gesproken. Dus hebben we zelf maar onze weg moeten zoeken. Eerst naar het Manatee Viewing Platform. Hier kon je manatees spotten, oftewel in gewoon Nederlands: lamantijnen ( zeekoeien). We zagen er meteen een, maar die dook snel weer onder en weg was hij. Toen de Black Rock Wildlife Drive gereden.

Een route van 6 mijl door een prachtig waterrijk natuurgebied, waar we vooral veel (water)vogels en rare insecten hebben gespot. Helaas geen schildpadden, otters of slangen. Om 6.30 pm reden we het park uit en zijn we in Titusville bij KFC gaan eten. We vonden het allemaal niet zo lekker. Tico kreeg een stuiterbal uit de automaat van een aardige zwarte man. Op de weg terug, in de buurt van het Kennedy Space Center, zagen we twee alligators in het water. Die hadden we al lang niet meer gezien, dus toch maar weer de camera’s gepakt. Terug bij het motel (we kwamen weer langs de plaats delict die nog steeds was afgezet) zijn Jack en de kinderen gaan zwemmen. Ik ben alvast gaan douchen. Toen iedereen klaar was, was het inmiddels 9.45 pm en zijn we naar Ron Jon Surfshop gelopen. Hier waren we in Panama City Beach ook al een keer geweest en we vonden het een hele leuke winkel.  Deze winkel is 24 uur per dag open en er treden vaak live bands op.

De mannen hebben elk een shirt gekocht.  De dames konden niks naar hun zin vinden. Om 11.30 pm waren we weer in onze Motel 6, nadat we eerst nog iets gedronken hebben bij McDonald’s (de kinderen een hamburgertje erbij, omdat ze bij KFC zo weinig gegeten hadden). Dus snel naar bed en morgen weer verder met onze reis.

Dag 19: Donderdag 4/8 Davenport – KSC - Cocoa Beach

Vanmorgen moesten we helaas afscheid nemen van onze villa. Ontbeten, boeltje ingepakt en onze Dodge Grand Caravan ingestapt richting Kennedy Space Center (KSC) . Toen we er bijna waren, reden we over een weg met aan weerzijden water. We zagen een dolfijn… daarna nog een… toen nog een… en weer een… en zo ging dat maar door. Ik denk dat we er wel 15 gezien hebben. Het was gelukkig niet druk bij het KSC. Eerst maar in de shuttle launch experience. Wat een eng gevoel was dat opstijgen, niet echt fijn. Je keel werd bijna dichtgeknepen. Het is hier duidelijk geen pretpark, maar hier wordt gewoon de werkelijkheid nagebootst. Het was behoorlijk dorstig weer, dus zijn we wat gaan drinken. Van de prijzen werd je echt niet vrolijk. 3 dollar voor een beker fris. Je kon ook een grote beker kopen voor 6 dollar en deze de hele dag gratis refillen. Slim als we zijn hebben we 2 grote bekers gekocht en hier samen uit gedronken. Waren we mooi 3 dollar goedkoper uit en konden we de hele dag drinken zoveel we wilden. Daarna zijn we de bus ingestapt. Deze reed ons het park uit naar een uitzichttoren, waar je de lanceerinrichtingen kon zien van de space shuttles en raketten. Leuk om een keer gezien te hebben, vooral omdat er een Atlas raket klaar stond om een NASA-sonde te lanceren. Dit ding, Juno geheten, gaat morgen de lucht in om een reis van 5 jaar te maken naar Jupiter. Langs de route zagen we verschillende tribunes staan, waar mensen dit kunnen gaan bekijken.



Nomi en Juno



Toen we dit alles gezien hadden, stapten we weer de bus in en werden we naar het Apollo/Saturn V center gereden. Hier kregen we eerst een film over de historie van raketlanceringen tot in de jaren zestig. Daarna gingen we de volgende ruimte in en daar kregen we een film te zien over de Apollo 8. Na afloop kwamen we in een ruimte waar we de raket en aanverwante zaken konden bekijken. Een derde film die hier vertoond werd, ging over de Apollo 11, die als eerste op de maan landde met o.a. Neil Armstrong.

Na dit alles aanschouwd te hebben, zijn we weer met de bus terug gegaan naar het park. Wat gingen we doen? Alweer een film kijken, dit keer in 3d. Het was een documentaire over een bemande ruimtevlucht, met als doel een reparatie uit te voeren aan ruimtetelescoop The Hubble. Het was indrukwekkend en mooi om te zien. De kinderen vonden het maar saai.
Er was nog een attractie! Een Star Trek simulator! Jack wilde er niet in en had ik dat ook maar niet gedaan. Ik ben er met de kinderen in gegaan, maar het was een heel kleine ruimte en stikbenauwd met een pislucht erbij, dus ik kreeg een paniekaanval. Vooral het idee dat ik er niet meer uit kon, maakte me bijna gek. Ik heb 5 minuten zitten zweten als een otter, toen mochten we er gelukkig uit. De kinderen vonden het wel leuk.

raketteneiland

Ten slotte hebben we nog wat foto’s gemaakt op het raketteneiland en toen was het inmiddels 5 pm en tijd om een hotel te gaan zoeken in Cocoa Beach. We hebben hier voor 2 nachten ingecheckt in Motel 6. Mooi gelegen, vlak bij het strand en met een groot zwembad erbij. Helaas hadden we hier geen koelkast.

Eerst zijn we gaan zwemmen. Daarna gegeten bij de Pizza Hut. Jack en ik een heerlijke pasta en de kinderen een pizza. Met onze doggy bag zijn we nog even het strand opgelopen. Het was inmiddels donker. Om 9 pm waren we weer in onze kamer. Wel even aanpassen met maar 1 badkamer. Het voordeel is dat je niet hoeft te zoeken waar de shampoo staat.

Dag 18: Woensdag 3 augustus Kelly Park

Vanmorgen redelijk op tijd opgestaan en ontbeten als gisteren. Toen met onze zwemspullen noordwaarts gereden richting Apopka. Het was ongeveer een uur rijden naar Kelly Park, waar we om 10.30 am aankwamen. Dit is een recreatiegebied waar een riviertje doorheen stroomt, dat gevoed wordt door bronnen uit de buurt. Mensen komen hier naartoe voor ‘tubing’. Met een band kun je je door de stroming een mijl mee laten voeren. Net voor het park kon je banden huren. Voor de familie Janssen uiteraard 5 stuks. Aangezien deze niet in de auto pasten, werden ze door de eigenaar van de verhuur met een touw achter in onze kattenbak gebonden. 

Je zag ook mensen die een band vasthielden buiten het raam, echt grappig. In het park hebben we de auto weggezet en zijn we naar het water gelopen. Hier hebben we onze spullen uitgestald en zijn de kinderen en ik stroomopwaarts gewandeld met onze tubes. Hier zijn we te water gegaan, wat mij natuurlijk uiterst soepel af ging. Het water was koud, maar toch goed te hebben. Bovendien was het water heel helder en prachtig turquoisekleurig. Vervolgens dobberden we een half uur lang in een slakkentempo stroomafwaarts door de mooie natuur. Er werd gewaarschuwd voor alligators, maar gelukkig zijn we die niet tegengekomen. Meer dan enkele libellen en joekels van sprinkhanen was er aan dierenleven niet te bespeuren (op de eekhoorntjes in het picknickgebied na).

Langs de route zaten overal lifeguards die de boel in de gaten hielden. Je moet in dit land echt je best doen om te verdrinken, zo veilig als het hier overal is. De lifeguards hadden het drukker met pleisters plakken bij mensen die waren uitgegleden op de rotsen, dan met drenkelingen. Het water kwam nergens hoger dan de knieën. Je kon op diverse plaatsen uit het water, maar wij zijn tot het eindpunt gedreven. Hier moesten we eruit (ook dat ging natuurlijk soepel) en liepen we over een houten vlonder weer terug naar de koelbox. Na een klein hapje (appelflappen en muffins en toetjes) en wat water ging Jack met Tico in de band en de dames los mee (je hoefde niet per sé in een band) en heb ik op de spullen gepast. Daarna zijn we nog een paar keer gegaan. Om 2.30 pm vonden we het welletjes en zijn we teruggereden naar Davenport. Bij ‘onze’ McDonald’s stopte onze auto en hebben we maar een ijsje cq. milkshake gekocht. Daarna zijn we met Nomi een of andere inloopkliniek binnengelopen om even naar haar oren te laten kijken. Ze klaagt niet, maar dat wil bij haar niks zeggen. Eerst werd ze helemaal lichamelijk onderzocht, bloeddruk, zuurstofgehalte, gewicht, longen, hart, temperaruur. Uiteindelijk werd een ook naar haar oren gekeken. Haar linkeroor was inderdaad ontstoken. Ze heeft antibiotica tabletten en  antibiotica oordruppels gekregen en mag 7 dagen niet met haar hoofd onder water. Gelukkig hebben we geen waterdingen meer op het programma staan. Terug bij ons huisje zijn we meteen gaan zwemmen. Nomi ook, dat kan net zo goed met het hoofd boven water. Om 6.30 pm waren we weer allemaal fris gedoucht en begonnen onze magen te knorren. We zijn naar Kissimmee gereden en hebben daar bij Taco Bell gegeten. Om een of andere reden gaat het bij Taco Bell altijd mis met onze bestelling. Voor Tico hadden we taco’s met alleen vlees besteld. Dit werd 2x herhaald door het meisje achter de balie. En wat krijgen we? Taco’s met sla en kaas erop. Dus maar weer terug ermee. We mochten deze 4 taco’s houden en kregen er nog 4 bij met alleen vlees.

Helemaal klem gegeten wilden we Kissimmee gaan verkennen, maar waar was Kissimmee eigenlijk? Waarschijnlijk bestaat het alleen maar uit straten met een aaneenschakeling van motels, souvenirshops en fastfoodrestaurants. Toen nog even tanken en terug naar ons huisje, waar Jack heeft gelezen, de kinderen gespeld en ik het ‘verslag van de dag’ heb gemaakt. Inmiddels is het kwart voor tien en daarna ga ik ook nog lekker buiten zitten. Morgen moeten we helaas weer weg uit de villa. Echt jammer, we hadden hier wel tot het einde van de vakantie willen blijven. Hier weggaan voelt een beetje of de vakantie al voorbij is. Gelukkig hebben we nog 4 hele dagen...

Dag 17: 2/8 Davenport

Vanmorgen tussen 9 en 10 am was iedereen op.  Vóór het ontbijt hebben Nomi en ik even lekker gezwommen en gebald in het water. Ontbijt op ons terras: de kinderen hadden muffins en chocolademousse. Jack en ik hadden boterhammen. Daarna was het relaxen geblazen. Toch wel veel gedaan: van het ligbed in het zwembad in de jacuzzi en weer op het ligbed. Zo zijn we de hele dag bezig geweest. De kinderen (vooral Tico) hebben zich voornamelijk binnen opgehouden met tv, ipod en laptop.

Nomi met de ijsblokjesmachine in de kitchen

Voor de lunch hebben we een half uur in de keuken gestaan. Twintig minuten om de blikken soep open te maken en 10 minuten om ze op te warmen. We hebben tomaten crèmesoep gegeten met geroosterd brood. Dit viel bij iedereen goed in de smaak. Na de middag gewoon verder geluierd en om half 5 een uitstapje gemaakt naar McDonald’s. Hier hebben we milkshake (Jack, Demi en Nomi), McFlurry (Tico) en smoothie (ik) gehad. Toen we terug bij onze villa kwamen, zat er een heel schattig klein groen kikkertje op de pilaar voor de voordeur.

Nadat ze hier even mee gespeeld hebben, zijn Tico en Nomi nog een tijdje gaan zwemmen. Jack en ik hebben uitgerust van deze vermoeiende dag. Om 8 pm was het etenstijd. Vandaag eens niet uit eten, maar zelf kokkerellen. Aangezien er hier geen aardappels van van Osch te krijgen zijn, kunnen we geen aardappels eten. Daarom hebben we maar gebarbecued. Heerlijke hamburgers en steaks, met sla, coleslaw, slangkomkommer, pitabroodjes, perziken (alweer een blik moeten openen) en stokbrood. ’s Avonds hebben we nog met zijn allen gerummicubt. Zelfs Jack heeft een beetje meegedaan. Om 10.30 pm zijn we naar bed gegaan. Het gaat gelukkig alweer beter met Nomi’s oor. Ze heeft vandaag maar 1 paracetamol nodig gehad. Waar een dag rust al niet goed voor is!