Dag 1: zondag 17/7 Dusseldorf - Miami Beach

Yes, we zijn er. Het San Juan hotel in Miami Beach. Niet al te fris, maar wel lekker dicht bij het strand en met een zwembad. Het is nu bijna half 8 ’s avonds en Nomi en Tico nemen even een lekkere duik, terwijl Demi en ik tussen de peuken aan de kant zitten.
Vanmorgen zijn we om 5 uur opgestaan. Paniek toen we erachter kwamen dat we geen voucher hadden voor de huurauto. Dus in de haast even gemaild naar World Ticket Center (die alleen open waren op het moment dat wij in het vliegtuig zaten). Om 9 u Monique en Mardie gebeld of zij namens ons contact op wilden nemen met het World Ticket Center. Vervolgens vol vertrouwen het vliegtuig ingestapt. In de gate kwam nog even een vriendin van Demi buurten, die naar Italië ging. Ook toevallig, zelfde vliegveld, zelfde tijd, zelfde hal. Het was een rustige vlucht, met af en toe turbulentie. Wij onze seat belts om, maar de stewardessen bleven vrolijk rondlopen, wat mij altijd wel geruststelt. Heerlijk ‘comfortabel’ gezeten met een kussentje en een deken.

Onderweg kregen we eerst Italiaanse koekjes met iets te drinken. Daarna een warme maaltijd: kip met champignonsaus met aardappelpuree of pasta met tomaten- en pestosaus. Ik vond het heerlijk. Demi en Tico niet. Tegen het eind van de vlucht kregen we nog een koude maaltijd: aardappelsalade met een soort koude hamburger. Ook hier heb ik van gesmuld, en alweer de kinderen niet, dus moeders heeft zich alweer helemaal klem zitten eten. Na 9,5 uur vliegen om 2 pm plaatselijke tijd (het is hier 6 uur vroeger) zijn we geland op Miami Airport. Meteen de mail gecheckt en jawel, het was Monique en Mardie gelukt. We konden bij Alamo onze auto ophalen. Een grote bak voor 7 personen en genoeg ruimte voor de koffers. Ze wilden ons een nog grotere auto aansmeren, maar daar zijn we mooi niet ingetrapt.

Het hotel hadden we zo gevonden. Na het inchecken moesten we de auto parkeren in de cityparking (parkeergarage). De lift was stuk, dus wij de 5 verdiepingen met de trap naar beneden. Kokhalzend, want dat trappenhuis was één en al pis. Getver, een grote, diepe plassen dat daar lagen, niet normaal.  En die ammoniaklucht, nog nooit zoiets vies geroken. Ik krijg weer braakneigingen als ik er aan denk. Daar loop ik dus nooit meer! Gelukkig hadden we geen slippers of sandalen aan.
Toen iets luchtigers aangetrokken, want het is hier 35 °C, heerlijk klam. Daarna naar het strand gewandeld. Heel mooi en gezellig. De achterste helft is wel geen echt strand. Het lijkt wel beton me een laag zand erop. De voorste helft is wel lekker rul. Demi herkende meteen een gebouw uit een of ander TMF-programma. De temperatuur van het zeewater is heerlijk.
Toen nog even geshopt en gegeten bij een pizzeria. We hebben buiten op het terras gezeten en de pizza waaide bijna van het bord door het voorbijrazende verkeer. Geweldig, dit is Amerika! Al die gekke mensen en die gekke vervoermiddelen… We hebben weer helemaal het gevoel.
De zwempartij werd na een half uur afgebroken vanwege een onweersbui.  Daarna even naar de hotelkamer, waar de airco het eindelijk weer deed (die was uitgevallen vanwege een ontploft transformatorhuisje). Toen in de best wel mooie lobby gezeten en genoten van de rennende mensen, de stortregen en de prachtige bliksemflitsen. Deze avond gaan de kinderen nog internetten en dan gaan we naar bed. De foto's komen morgen.